‘VRIJDAG’ een lekkere start van je weekend

Afbeelding: 'friday flashback' @cgellen 

Na een week te praten over fantasieën en alle geheime en spannende plekken, mensen en situaties was het niet meer te houden. Er moest een eigen fantasie uitgeschreven worden. Een mix van nieuwe gedachten, oude herinneringen en heel veel verlangen.
Info: Dit verhaal is geschreven vanuit een Dom/sub perspectief (BDSM). In deze fantasie, zijn de partners op elkaar ingespeeld en wordt geen consent overschreden.


Vrijdag

Verdomme, het is weer zo’n dag hoor. Voor de vijfde keer verwijder ik mijn getypte tekst weer. Ik pak mijn borduurwerk op, lockdowns doen vreemde dingen met je. Ergens heb ik gelezen dat handwerk rustgevend zou zijn. Ik ben nog maar bij de buitenste randen als ik toch steeds verkeerd steek. Ik gooi het hele borduurwerk boos van tafel en schuif door naar m’n telefoon. Nog geen vijf minuten later krijg ik een melding van Instagram: het overzicht kan niet vernieuwd worden, voor het laatst 32 seconden geleden bijgewerkt. DIT MEEN JE NIET! 

Rusteloos en met ingehouden frustratie, of woede, loop ik stampvoetend door de woonkamer. Normaal gesproken kan ik echt prima werken, mezelf vermaken, concentreren, you name it. Vandaag dus even niet, vandaag wil ik gewoon niet. Ik wil lekker naar buiten, wijn en mooi weer.. Ik wil cocktails drinken met vrienden, bezweet dansend in een club staan, uiteten bij dat nieuwe restaurant (als dat nog bestaat). Ik wil dronken thuiskomen en dan seksen. Keiharde, maar echt snoeiharde seks. 

Even was ik helemaal op in mijn gedachte, maar dat vurige verlangen koelt snel af als ik me bedenk dat het gewoon een vrijdag is. Na een lange week thuiswerken en na weet ik veel hoelang thuis zitten. Ik kijk je aan, jij bent gewoon aan het werk. Een zachte grom ontsnapt mijn mond. Het kost mij steeds meer moeite om stil te zijn, niet hardop te schelden of te zuchten. Eens in de zoveel tijd sta ik dus even op, maar dat lopen (lees: stampvoeten) gaat ook niet heel zacht.. 

Weer sta ik op, ditmaal op weg naar de koelkast en daar kom ik erachter dat we vanavond restjes moeten eten. Dit wad de druppel, ik ben in een klap écht chagrijnig nu. HET IS FUCKING VRIJDAG! Dan wil ik tenminste dat jij lekker kookt, een restaurant box of junkfood. Ik zucht en heb besloten dat ik een wijntje verdien. Even kijk ik achterom, jij bent nog hard aan het werk. Met je bril op zit je nog afwisselend aantekeningen te maken en dan weer naar je beeldscherm te kijken. Met militaire precisie pak ik de fles wijn voorzichtig uit de koelkast en doe de deur zachtjes dicht. Tevreden wil ik de wijn zachtjes op het aanrecht zetten en dan hoor ik je stem. Ik denk dat je tegen jezelf zit te praten en reik naar de wijnglazen, “..nog geen vijf uur” hoor ik je mompelen. Ergens hoop ik dat je jezelf aan het motiveren ben. Ik zeg zachtjes dat het ergens op de wereld dat wél is en zet dan het wijnglas neer

‘Die fles gaat nu terug in de koelkast.' 

Deze keer is je stem luid en duidelijk. Zucht.. ik maakte natuurlijk maar een grapje, maar er is geen vleugje vrolijkheid te bekennen. Toch probeer ik je op andere ideeën te brengen, iets met dat er beter s’middags geborreld kan worden dan s’avonds vanwege verbranding door bewegen. Het blijft stil, ik kijk je aan, maar aan je gezicht te zien, weet ik direct dat ik beter mijn mond had kunnen houden. Jij zit nog steeds aan de tafel, een beetje weggeschoven, een rechte rug en je ogen lijken donkerder dan anders. "Heb je aandacht nodig?" Vraag je dreigend, "wil je dat ik me bezighoud met jou?" Eerst houd ik mijn mond dicht.. "nou?" bijt je mij toe. "Ja!" roep ik, "focus je op mij, in plaats van dat vreselijke computerscherm." Terwijl je me aankijkt, klop je met je hand op je been en zegt oke dan. Pff, denk je nu echt dat ik even op je schoot kom liggen? Dag hoor, ik draai met mijn ogen.

En toch is dat exact wat je denkt, want je blijft me geduldig aankijken. Je ogen staan donker. Blijkbaar heb jij in deze lockdown ineens alle tijd van de wereld en een engelengeduld. Bijzonder. Ik loop te dreinen, te draaien en loop langzaam naar mijn borduurwerk dat zielig in een frutje op de vloer ligt. Ik voel het aan alles, er is geen uitweg meer.. ik ben te laat. Verlegen kijk ik je aan en langzaam loop ik dan toch maar naar je toe. Ergens heb ik de hoop dat als ik zometeen voor je sta, je mij aan mijn haar naar je toe trekt. Eenmaal daar, doe je dit niet eens. Oh wat erg.. ik doe dit allemaal zelf. Langzaam ga ik over je knie liggen. Ik denk dat dit het meest vernederende is wat ik ooit heb gedaan, mijn hoofd wordt steeds warmer en ik voel me nu al zo ontzettend zielig. 

Binnen een paar seconden ruk je mijn sportlegging naar beneden. Ik lig nog niet eens goed of je slaat al hard op mijn billen. Pets.. Pets.. Pets..Pets; je slaat sneller dan anders en ik kom maar niet in het ritme. Ik piep, lach (ja ik weet het ook niet) en gil het uit. Ik probeer mezelf afwisselend los te wurmen en met mijn handen mijn billen te beschermen. Mijn handen heb je in een a-relaxte houding op mijn rug vast. Shit zeg, sinds wanneer ben jij zo sterk?! 

Inmiddels staat het huilen mij nader bij dan het lachen, de klappen blijven neerkomen. En ik voel mijn billen en bovenbenen branden. Binnensmonds vervloek ik je, niet eens vanwege de tikken. Nee, ondertussen geef je me een preek en je spaart me niet. 

Ik hoor je barse stem, het is niet eens teleurstelling. Ik hoor je kalme woede, dat is denk ik het ergst. Je gaat maar door. Over dat ik geen rekening met je houd, dat ik jou ook uit je focus haal. Dat ik aan het zeuren ben, dat ik mezelf niet kan vermaken. En als het niet door jouw oplettendheid was geweest ik ook een afspraak niet zou zijn nagekomen. Ik voel me slap, niet omdat je al die tijd niet bent gestopt met slaan, niet omdat je mijn handen zo strak vasthoudt, maar omdat je gelijk hebt.  

Dan ineens laat je mijn handen los en duw je mij van je af. Ik lig voor je op de grond en durf je amper meer aan te kijken. Ik schaam me kapot. Je wil dat ik je aankijk, maar dat doe ik niet. Ik zie dus ook niet hoe je naar voren buigt. Dan voel ik je hand onder mijn kin. Met een korte ruk zorg je er dan zelf voor dat ik niet anders kan dan jouw kant op kijken. Als ik je dan toch even kort aankijk geef je mij een klap in mijn gezicht. Au! 

Van schrik en zenuwen moet ik lachen, je kijkt me onderzoekend aan en je wenkbrauw schiet omhoog en je mond staat strak. Shit! 

Je staat op en trekt mij aan mijn haren mee naar de slaapkamer. Ik dribbel achter je aan, zo snel als ik kan. Ik probeer je hand uit mijn haar te halen en hijg zachtjes ‘ auw.. auw auw’. Je negeert mij volledig en duwt mij het bed op, als ik weg probeer te kruipen, sleur je mij aan mijn enkels weer terug. Je draait me om en laat mijn hoofd over de rand van het bed hangen. Oh hell no, maar het is al te laat. Je zegt me dat ik niet mag kokhalzen. Pff, lekker makkelijk weer dit. 

Je duwt je pik diep in mijn keel. Met een hand nog steeds in mijn haar en je andere hand die mijn hoofd vast houdt, kan ik geen kant op. 

Tussendoor kan ik een, maximaal twee seconden ademhalen. Slijm verbindt ons. Ik kan de kokhalsneiging niet onderdrukken, maar je gaat toch door. Je duwt je steeds opnieuw in mijn keel. De tranen lopen nu echt over mijn wangen en mijn mond zit vol speeksel. Je weet dat je het mag, maar je zit op het randje van mijn grens. Als je weer in mij komt, houd je je ineens veel langer in mijn keel. Ik raak de tel kwijt, maar weet wel dat ik lucht nodig heb! Ik probeer je weg te duwen, maar ik hoor je laag grommen "haal je handen weg". 

Eindelijk laat je me los, ik hap naar adem en hoest en proest het uit. Snel sla ik een deken over mij heen. Voorzichtig kijk ik je aan. Je staat daar nog steeds in volle glorie. "Hmpf, stel je niet zo aan, wedden dat je nat bent?" schamper je me toe. Zachtjes zeg ik van niet, ik trek de deken strakker om mij heen. Langzaam loop je naar mijn kant van het bed, sluipend haast.. "Benen wijd. Ik wil je zien, lekkertje" zeg je. 

Ik doe mijn benen wijd en doe mijn handen voor mijn gezicht. Veel te beschamend dit. Met je vinger streel je langs mijn kutje, met twee vingers duw je mijn lippen wijder uit elkaar. Net op het moment dat ik me over kan geven aan het langzame, onderzoekende tempo, haal je je vingers weg. "Ja, ik zei het al. Nat" ik voel het druipen, ik ruik mijn nat. Met een warm hoofd doe ik mijn benen weer bij elkaar. 

Je buigt voorover en pakt mijn borst, je speelt met mijn tepels. Het voelt niet verkeerd, ondanks dat je ze gister ook al stevig hebt aangepakt en ze nog steeds gevoelig zijn. Ik voel je tong langs en over mijn tepel heen gaan. Scheuten van genot schieten door mijn buik. Hmm.. en dan zuig je hard op mijn tepel en bijt je er in. Damn, auw! !@#$% dat doet pijn!! Plagerig kijk je me aan en je pijnigt mijn tepel net wat langer, even later laat je me eindelijk los. "Nou hup, pak jij het eten? Dan maak ik nog even wat af." hoor ik je opgewekt zeggen en je loopt naar beneden. 

Ik loop je achterna en open de koelkast. Dan zie ik weer de borden staan. Aarggh.. ik wil geen restjes!! Ik zucht diep, maar liefje... zeg ik slijmerig.. we kunnen ook wat lekkers bestellen toch?? 

Blijkbaar niet. 

“Ga staan.” 

Ik weet precies wat je bedoelt, ik sta precies hoe je mij wil hebben. Ik hoor hoe je je riem uit je broek haalt. Zenuwachtig wiebel ik heen en weer. Vanaf de eerste slag, smeek ik je om te stoppen. Ik zeg je dat gelijk hebt en dat het me echt spijt. Tranen stromen over mijn wangen. Eindelijk leg je de riem weg, je doet je broek naar beneden en neemt me in een keer heel diep. Je neukt mij van achteren en zoent mijn nek. Ik voel de zuigzoen ontstaan. 

Je gaat nu echt los, je handen grijpen mij stevig vast. Ik pak je handen vast, maar je pakt de mijne weer in de houdgreep. Je gromt en spaart me niet. Dan draai je me om en gaat met je hand over mijn gezicht. Je pakt mijn kin vast en zegt dat ik blij mag zijn met wat ik krijg. Dat je verdomme hiervoor je werk hebt laten staan.

Ik kán je gewoon niet eens meer aankijken. Ik laat je me duwen, naar daar waar je mij wil hebben. Je neemt me weer; hard, ruw en snel. Aan hoe je me vastpakt voel ik dat je bijna klaarkomt. Ik probeer geen geluid meer te maken, zo uitgeput ben ik. Het lijkt alsof jij eindeloze energie hebt, je gaat nog harder. Nog dieper. Je gaat uit me en draait me weer om, ik weet dat je me aankijkt. Jouw blik brandt op mij en als ik je dan toch aan kijk, kom je luid klaar. 

Ik voel me gebruikt. Langzaam zoeken mijn ogen de jouwe weer. De rust is wedergekeerd, ik voel me moe, maar zen. 

Na een tijdje tegen elkaar aan te hebben gehangen, gewikkeld te zijn in onze zone. Maak jij je los, loop je naar de keuken en pakt de wijn uit de koelkast. Je opent je telefoon en kijkt me vragend aan. "Het is vrijdag he, wat dacht je van sushi?" 

Ik knik. Sushi it is.

 

Related Posts